فیوزهای ترک خورده ، همچنین به عنوان فیوزهای اخراج یا فیوزهای HRC (ظرفیت پارگی بالا) شناخته می شوند ، دستگاه های محافظتی مهم در شبکه های توزیع ولتاژ متوسط ​​هستند. آنها به هدف دوگانه محافظ مدار و سوئیچ خدمت می کنند و بخش های معیوب را جدا می کنند تا از قابلیت اطمینان و ایمنی سیستم اطمینان حاصل کنند. عملکرد آنها مبتنی بر ذوب یک عنصر فیوز در شرایط بیش از حد است و باعث می شود لوله فیوز از بین برود و نشانه ای از یک گسل را ارائه دهد.

برش های فیوز ترک خورده (DFC) ، اجزای دیرینه در سیستم های توزیع الکتریکی ، در حال تحولات قابل توجهی برای پاسخگویی به خواسته های شبکه های هوشمند مدرن هستند. در این مقاله به بررسی فن آوری های نوآورانه در تقویت DFC های سنتی ، ادغام آنها با زیرساخت های شبکه هوشمند و جهت های آینده برای این سخت افزار مهم می پردازیم. ما بررسی می کنیم که چگونه دیجیتال سازی ، مواد پیشرفته و عملکردهای هوشمند در حال تغییر شکل نقش DFC در تضمین قابلیت اطمینان شبکه ، ایمنی و کارآیی هستند.

فیوزهای ترک خورده (یا فیوزهای از نوع اخراج) یک مؤلفه مهم در شبکه های توزیع سربار هستند که هم به عنوان یک دستگاه محافظ و هم یک سوئیچ منزوی خدمت می کنند. آنها به گونه ای طراحی شده اند که با خیال راحت جریان های اضافه بار و گسل را قطع کنند ، از ترانسفورماتورها ، خازن ها و خطوط شاخه محافظت کنند. با این حال ، خدمات و خدمه تعمیر و نگهداری اغلب با دو موضوع عملیاتی ناامیدکننده و بالقوه خطرناک روبرو می شوند: فریب کاذب (دمیدن مزاحمت) و عدم کار (امتناع فیوز).

به عنوان مؤلفه های حفاظت و کنترل بحرانی در خطوط توزیع ، عملکرد پایدار فیوزهای ترک خورده به طور مستقیم بر قابلیت اطمینان منبع تغذیه و ایمنی تأثیر می گذارد. این مقاله به علل اصلی سه پدیده غیر طبیعی معمولی-فیوز فیوز ، ترک تک فاز و عدم وقفه می پردازد. این راه حل های عملی و توصیه های پیشگیری از نگهداری برای کمک به پرسنل نگهداری از قدرت در بهبود بهره وری در مورد گسل و اطمینان از ثبات شبکه ارائه می دهد.